เที่ยวจีน

มณฑลหนิงเซี่ย (เขตปกครองตนเองชนชาติหุย-หนิงเซี่ย) มณฑลที่เล็กที่สุดในประเทศจีน ครึ่งบนของมณฑลบริเวณขอบนอกถูกคลุมด้วย “เถิงเก๋อหลี่” ทะเลทรายที่ใหญ่เป็นอัน ดับสี่ของจีน ในอดีตหนิงเซี่ย เป็นที่ตั้งของอาณาจักรซีเซี่ยะ (Western Xia State / ค.ศ. 1038-1227) เป็นยุคที่รุ่งเรืองยุคหนึ่งของจีน มีการส่งเสริมการศึกษา มีการประดิษฐ์ตัวอักษร มีการก่อสร้างวังและสุสานที่ใหญ่โตโอฬาร ปฐมราชวงศ์ซีเซี่ยะ คือ “หลี่หยวนเฮ่า” สืบเชื้อสายมาจากเผ่าตังเซียง (Dǎngxiàng) ซีเซี่ยะล่มสลายโดยถูกกองทัพของเจงกีสข่านตีแตก แบบถอนรากถอนโคน เมืองถูกเผา ผู้ใหญ่และเด็กที่สูงกว่าล้อเกวียนถูกฆ่าหมด สุสานกษัตริย์และพระศพถูกขุดเผาทำลาย แต่เจงกีสข่านก็ไม่มีโอกาสอยู่ดูผลงานของตัวเอง เพราะเสียชีวิตในการรบก่อนตีเมืองซีเซี่ยแตก

เมืองฮาร์บิ้น เมืองเอกของมณฑลเฮยหลงเจียง ตั้งอยู่ทางทิศเหนือสุดของประเทศจีน มีช่วงฤดูหนาวมากกว่าฤดูร้อน  และเลื่องชื่อในฐานะเป็นเมืองน้ำแข็งของประเทศจีน  ซึ่งมีการจัดเทศกาลฤดูหนาว การแข่งขันแกะสลักน้ำแข็ง       4 งานหิมะและน้ำแข็งที่ยิ่งใหญ่ของฮาร์บิ้นZhaolin Park Harbin Ice Lantern FairHarbin Songhua River Ice and Snow CarnivalHarbin Sun Island International Snow Sculpture Art ExpoHarbin Ice and Snow Festival

เมืองจี๋หลิน 4 ชม. 37 นาที (274 กม. จากฮาร์บิ้น) เป็นเมืองที่มีประวัติยาวนาน ตั้งแต่สมัยราชวงศ์หมิง เดิมคือป้อมปราการ เรียกว่า ฉวงฉ่างมณฑลจิหลิน ตั้งอยู่ทางตอนกลางของภาคตะวันออกเฉียงเหนือของประเทศ มีชายแดนติดต่อกับมณฑลต่างๆ ทางใต้ติดกับเหลียวหนิง ตะวันตกติดกับมองโกเลียใน เหนือติดกับเฮยหลงเจียง และตะวันออกติดต่อกับรัสเซียและคาบสมุทรเกาหลีโดยมีแม่น้ำยาลู่ว์เจียงเป็นเส้นเขตแดน เมืองนี้้มีความอุดมสมบูรณ์เป็นอันดับ 1 ใน 6 ของเมืองจีน ที่ซึ่งไม่เคยขาดน้ำเพราะมีแม่น่ำซงฮัวเจียงไหลผ่านกลางเมือง ซึ่งอยู่ในวงล้อมของขุนเขา มี 1 ใน 4 สิ่งมหัศจรรย์ของจีนคือ “อู้ซ่ง” คือหมอกควันที่กระทบอากาศเย็นจัดจนจับตัวเป็นผลึกตามกิ่งก้านต้นหลิว ต้นสน และต้นหยางมีสีเงินระยิบระยับแต่เปราะบาง เมืองนี้ยังเป็นแหล่งกําเนิดของชาวแมนจูอีกด้วย 

เมืองหมู่ตานเจียง (Mu Dan Jiang, 牡丹江市) เมืองทางตะวันออกเฉียงใต้ของมณฑลเฮยหลงเจียง ประเทศจีน อยู่ห่างจากชายแดนจีน-รัสเซียไปทางตะวันตกประมาณ 110 กม. เป็นหนึ่งเมืองศูนย์กลางความเจริญของเมืองทางภาคตะวันออก เป็นจุดเชื่อมต่อการขนส่งทางบกกับทางทะเลที่สำคัญของพื้นที่เอเชียตะวันออกเฉียงเหนือกับยูเรเซีย ตั้งอยู่บนต้นน้ำลำธารของแม่น้ำมูตัน (มูตันเจียง) ซึ่งเป็นแม่น้ำสาขาของแม่น้ำซุงการี (ซงหัว) ในภูเขาทางตะวันออกเฉียงเหนือของจีน (แมนจูเรีย) จนกระทั่งช่วงปี ค.ศ. 1920 Mudanjiang เป็นเพียงหมู่บ้านขนาดใหญ่ที่ถูกบดบังโดยเมือง Ning'an ที่อยู่ใกล้เคียง พื้นที่นี้หลังจากการรถไฟสายตะวันออกของจีนสร้างเสร็จในปี 1903 มีฐานชาวจีนและอาณานิคมรัสเซียจำนวนมากได้ตั้งถิ่นฐาน การเติบโตอย่างมากเกิดขึ้นในช่วงทศวรรษที่ 1930 ภายใต้การยึดครองของญี่ปุ่น เมื่อมู่ตันเจียงกลายเป็นศูนย์กลางทางการทหารและการปกครอง และโดยเฉพาะอย่างยิ่งหลังจากการก่อสร้างทางรถไฟเชื่อมไปยังทูเหมิน (มณฑลจี๋หลิน) และเจียมูซือในปี พ.ศ. 2476 ในเวลานั้นอุตสาหกรรมบางอย่าง วิศวกรรมเบา การทำไม้ และการแปรรูปอาหาร ได้ก่อตั้งขึ้นในเมือง หลังจากปี 1949 Mudanjiang เติบโตอย่างรวดเร็วจนกลายเป็นเมืองอุตสาหกรรม เมืองนี้ได้รับไฟฟ้าจากสถานีไฟฟ้าพลังน้ำบนแม่น้ำ Mudan ที่ทะเลสาบ Jingbo Mudanjiang เป็นหนึ่งในผู้ผลิตยางรถยนต์รายใหญ่ในจีน การผลิตส่วนใหญ่ถูกส่งไปยังอุตสาหกรรมยานยนต์ซึ่งมีศูนย์กลางอยู่ที่ฉางชุน มณฑลจี๋หลิน เมืองนี้เป็นศูนย์กลางของโรงงานถลุงอะลูมิเนียมขนาดใหญ่และมีอุตสาหกรรมสิ่งทอ เครื่องจักร เคมี และการแปรรูปอาหาร หมู่ตันเจียง มีสถานที่ท่องเที่ยวยอดนิยมมากมาย รวมทั้ง Snow Town (Xuexiang), สวนสาธารณะแห่งชาติเชี่ยวเซียง, Jingbo Lake Scenic Area คุ้มค่าแก่การไปเยี่ยมชม

เขตปกครองตนเองทิเบต (ทิเบต:བོད་- โบด์; จีน: 西藏 ซีจ้าง) ชาวทิเบตมีเชื้อสายมาจากชาวอินเดีย มีพระเป็นผู้นำของเขตปกครองพิเศษนี้ นับถือศาสนาพุทธนิกายวัชรยาน คล้ายกับประเทศภูฏาน ทิเบตตั้งอยู่บนเทือกเขาหิมาลัย เป็นที่ราบสูงที่สูงที่สุดในโลก จนได้รับฉายาว่า หลังคาโลก ทิเบตมีอากาศที่หนาวเย็นและมีความกดอากาศและอ๊อกซิเจนต่ำ พลเมืองชายของทิเบตกว่าครึ่งบวชเป็นพระ ก่อนจีนจะยึดครองทิเบต ทิเบตมีสามเณริกามากที่สุดในโลก ในทิเบตเคยมีคัมภีร์มากมาย พลเมืองนับถือศาสนาอย่างเคร่งครัด จนได้รับฉายาว่า "แดนแห่งพระธรรม" (land of dharma) ทิเบต ทิศเหนือ ติดต่อกับเขตปกครองตนเองชินเจียงอุยกูร์และมณฑลชิงไห่ (ประเทศจีน) ทิศใต้ ติดต่อกับ ประเทศเนปาล ประเทศภูฏาน มณฑลยูนนาน (ประเทศจีน) รัฐอัสสัม รัฐนาคาแลนด์ (ประเทศอินเดีย) ในปัจจุบัน บริเวณที่มีเขตติดต่อกับประเทศอินเดียนี้ ยังเป็นบริเวณพื้นที่พิพาทระหว่างจีนและอินเดีย ซึ่งอินเดียได้อ้างกรรมสิทธิ์เข้ามาปกครอง และเรียกดินแดนบริเวณนี้ว่า อรุณาจัลประเทศ ทิศตะวันออก ติดต่อกับ มณฑลเสฉวน (ประเทศจีน) ทิศตะวันตก ติดต่อกับ รัฐชัมมูและแคชเมียร์ (ประเทศอินเดีย) และประเทศปากีสถาน